For så høgt har eg elska

(Roman, 2005, utdrag)

Ti ansikt ser på meg.
    Eg har muligens ikkje kalkulert forventningane deira tilstrekkelig. Dei må minst ha betalt hundre kroner kvar for å høra meg lesa.
    Eg har heller ikkje forberedt meg nok, eg måtte til slutt springa for å komma hit i tide. Det siste døgnet har eg ikkje vore i stand til å tenkja på noko utanfor det som skal skje i min eigen leilighet no i kveld. Men det veit sjølvsagt ikkje dei ti lesarane som sit og ventar forventningsfullt på at eg skal lesa, med opne hjarto for det eg veit. Eg tar meg til nasen, som Pinocchio. Eller som den amerikanske presidenten som laug om elskarinna si den gongen. Dei trur muligens berre det er fordi eg er ung og redd. Sånn generelt.
    Eg trur ikkje dei kan sjå det enno, kor andpusten eg er. Eg sveittar lite akkurat når eg spring for å nå noko eg er for seint ute til, men sveitten kjem etterpå, når kroppen har slutta å bevega seg. Kroppen min har denne evna til å alltid halda tilbake, ei stund, men så slepper han laus desto meir etterpå.
    Eg set meg ned på ein stol, liker ikkje å stå når eg skal lesa. Ti avventande ansikt, men milde. Dei er ikkje ute etter å ta meg. Ikkje enno.
    - Ja, det er første gongen eg er invitert heim til ei lese- foreining, seier eg.

    Eg skjelv litt i stemma. Som den gongen i første klasse på vidaregåande i Norge, då kroppen også svikta meg, og eg ikkje fekk fram eit ord då eg skulle lesa høgt ei novelle av Johan Borgen. Eg blei stum, eg lurte på om det var fordi eg stod Gud imot, som Paulus på veg mot Damaskus, då Herren stoppa han og gjorde han stum. I årevis etter det hadde eg det slik. Så blei stumheita likevel borte saman med resten av den eventuelle uskulda som forsvinn i dei fatale åra mellom fjorten og tjue. Kanskje var det likevel ikkje eit fysisk bevis på at Gud hadde forlate meg? Det heile var veldig forvirrande.

    Eg kremtar, blar litt for lenge i den tynne boka, det ser kanskje utstudert nølande ut.
    - Eg har altså skrive ei bok på litt over åtti sider. Andre forfattarar har meir suksess med åtti sider prosa enn eg har - nokon har til og med vunne prinsessa og halve kongeriket.
    Eg prøver å le litt, men dei tar ikkje vitsen.
    Eg veit aldri kva eg skal lesa, eg har gjort det berre eit par gonger før, så eg begynner med begynninga, tekstane eg har skrive, er korte. Eg kjem snart til tekstenMadrass,som er litt lengre enn dei andre.Madrasshandlar om ei namnlaus brasiliansk jente som har flytta til Norge, og som er blitt eit såkalla felleshol for ein gjeng med fotballsupporterar som stort sett bur på den brune fotballpuben med storskjerm der ho har fått jobb. Det er meint å vera ein tekst om det merkelige som oppstår mellom jenta og fotballsupporterane, det er ei slags kjærleiksforteljing, vil eg tru, men det anar meg at det eigentlig er ein smått pubertal tekst skriven av ein utan større erfaring, ein som stort sett berre har fikla litt på eit tastatur. Og, særlig her, no, kjenner eg meg som ein tulling, ein pornofotograf på ei fødeavdeling. Det er ein dårlig, spekulativ tekst om synd og soning, men som eigentlig handlar mest om sex på ein utstudert, liksomsubtil måte.

    Men det må ha gått langt over hovud og underliv på damene, for dei klappar entusiastisk når eg tar ein veldig lang pause fordi eg kjenner at eg begynner å sveitta. Eg har berre brukt ti minutt. Men det er minimum det ein må lesa for å få minstehonoraret frå Norsk Forfattersent- rum.

    Eg var dritlei av desse kortprosatekstane eg hadde skrive, allereie før eg fekk dei utgitt. Det var berre så freistande å bli forfattar når eg overraskande faktisk fekk antatt manuset mitt. Eg har heilt sidan eg var liten følt at eg har lurt folk, at eg eigentlig har vore ein Judas som ville svikta det finaste i livet for kva som helst som plutselig blei bydd meg. Eg har alltid hatt dette behovet i meg etter å bryta alle reglar, muligens for å sjå om nokon elska meg likevel, når eg gjorde det absolutt forbodne etter at eg var blitt advart om at no var det siste sjanse. Eg hugsar at eg som seksåring ein gong trødde på det norske flagget vi heiste på syttande mai i Manåus, berre fordi eg trudde det ville opprøre Tor skikkelig, sjølv om eg faktisk syntest at det var veldig stas å få lov til å hjelpa til med å ta det ned. Og eg gjekk rundt med ein angst i fleire dagar. Endå farligare var det med kjærleiken. Eg har tenkt store tankar om at eg med min natur berre måtte øydeleggja, at eg ikkje kunne komma over noko bra, og at om det skulle skje, måtte eg øydeleggja det. Eller skriva om det. For ein tanke for ein tilskodar som meg, eg som vaks opp i Brasil, men aldri eigentlig har vore med på noko fotballag.
    Eg burde heller ha skrive ein ungdomsroman. Eller latt vera.
    Dei ti damene smiler framleis. Det at eg sveittar, kan kanskje indikera at eg er ekte. Kanskje har tekstane til og med gått rett heim.
    - Vil du ha litt vatn? spør ho som må vera Eva, ei veninne av vertinna som er kona til Gabriel. Både kona Lise og Gabriel har ofte snakka om at eg måtte treffa Eva. Gabriel og kona er redde for å bli for etablerte, dei gifta seg tjue år gamle. Dei vil at eg og skal gifta meg.
    Men den nervøse kortprosaforfattaren kjenner akkurat i dag ein smule på at han muligens har dei vanlige fordommane mot frikyrkjelige vestkant jen ter som er interesserte i litteratur. Eg er eit dårlig menneske, eg gir henne ikkje ein sjanse. Eg trur at Eva er ei slik som trur ho kan lesa ein masse i augo mine - og det like objektivt og nøyaktig som ein digital temperaturmålar kan måla feberen i baken på meg.
    Ho anar ikkje kor mykje feber eg har.
    Eg tar likevel imot glaset med vatn.
 
____________________________________________________________________________________________
 
Frå Bjørn Sortland:  For så høgt har eg elska.  Gyldendal 2005. Side 9-12.
Publisert med løyve frå forfattar og forlag. Elektronisk utgåve ved Nynorsk kultursentrum 2011.
© Anna publisering eller offentleg bruk kan berre gjerast med løyve frå forfattar og forlag.
___________________________________________________________________________________________