Gøym meg, Mor

(Dikt, 1909)

Av Per Sivle

 

Smaaguten kviler ved Mor sin Barm,

der er han so urædd og held seg so varm.

Og sidan han leikar paa Golv og Tun.

- So byrjar Tora aa slaa yver Brun,

og Rædsla kryp han nedyver Rygg.

Daa spring han til Mor og vil kjenna seg trygg:

"Mor, Mor, gøym meg, Mor!"

 

Og Menneskja vankar so vida ikring,

og kvar ho so gjeng, ja, so gjeng ho i Ring.

Og naar ho so eingong fyr Aalvor vert trøytt,

og allting er freista og allting er nøytt,

so ligg ho og maurar og veit ikkje meir

enn berre ei Lengting som Fugl til sitt Reir:

"Mor, Mor, gøym meg, Jord!"

 

Og eg var eit Barn, og eg er ein Mann,

og mykje eg vanta, og lite eg vann.

Eg vanka og flutte paa villande Fot,

og jamnast so bar meg no Vegen imot.

Og no er eg trøytt, og eg stundar til Natt,

og berre ein einaste Sukk eg hev att:

"Mor, Mor, gøym meg, Jord!"

 


Frå Per Sivle: Skrifter. I. Kristiania og Kjøbenhavn: Gyldendalske Boghandel Nordisk Forlag 1909. Side 238. Elektronisk utgåve 2005 ved Jon Grepstad