Velfar til Aasen

(Dikt, 1896)

Av Rasmus Løland

Stilt gjeng bodet
på folkemunne:
Ivar Aasen
hev kvila funne.

Vidt gjeng bodet
som fuglevengen:
gamle Ivar
er frå oss gjengen.

Gamle Ivar
på likstrå kviler
medan Noreg
i haustgull smiler.

Gamle Noreg
fell ei tåre:
gjæve sonen din
ligg på båre.

Låk var lukka
som livet gav han;
endå mykje
det kravde av han.

For det sagde
til Ivar unge:
«Du skal løysa
dit heimlands tunge.»

Trutt og trufast
han kallet lydde:
arbeid, arbeid
han aldri skydde.

Heile livet hans
vart å stræva
stridt og tungt
gjenom år og æva.

Aldri, aldri
han svikta merket.
Stort var målet
og - stort vart verket.

Noregs tunge,
som ljosrædd hakka,
løyst og fri
kan sin løysar takka.

Takk du gamle,
og kvil i sæle!
Takk frå alle
som du gav mæle!


Frå Rasmus Løland: Skrifter i samling. IV bandet. Oslo: Det Norske Samlaget 1942. Først prenta i Den 17de Mai, 1896, nr. 104. Elektronisk utgåve 2003 ved Jon Grepstad