Popsongar

(Noveller, 2001, utdrag)

Alle desse tinga som held deg fast
 
16 : 55
 
 
Tv-apparatet funkar igjen. Etter middagen går ho likevel over til naboen. Med litt for lys stemme seier ho at ho tar ein liten tur over til naboen.
    Han stansar henne i døra, seier at han forlanger litt respekt. Ein mann må kunne forlange litt respekt. Ein mann må kunne forlange litt respekt når han kjem heim. Har han ikkje fått reparert tv-en for hennar skuld?
    Ho prøver å gjøre seg fri, men han held henne fast. Er ikkje litt respekt det minste ein mann kan forlange? Har han ikkje fått fiksa den helvetes tv-en? Er ikkje bildet betre enn nokon gong? Er ikkje bildet heilt topp?
    Ho orkar ikkje svare, ho er så trøtt. Ho kviskrar at ho vil sjå den nye episoden av «Sunset Beach» borte hos naboen. Han seier at tv-en funkar igjen. Har ho ikkje fått det med seg? Har ho verkelig ikkje fått det med seg?
    Ho gjør seg fri og går mot døra. Han roper etter henne. Er det kanskje noko gale med lyden? Er det der det ligg? Er det lyden som ikkje er heilt etter hennar smak?
    Ho ringer på hos naboen og ventar. Ho kjenner kor trøtt ho er, ho lengtar etter å sove. Naboen opnar og smiler, han verkar overraska over å sjå henne. Han ber henne inn. Ho nøler før ho går inn forbi han.
    Ho veit at i ettermiddag må ho gjøre noko nytt. Kvar dag har ho sete i den grøne ørelappstolen. Kvar dag har ho sete der og sett «Sunset Beach» nesten utan å seie eit ord. Denne dagen må ho setje seg ein annan plass. Denne dagen må ho seie noko.
    Inne i stova set ho seg i den blå sofaen. Naboen ser på henne, men seier ingenting. Han slår seg ned i andre enden av tresetaren.
    Ho føler seg så trøtt. Ho har mest lyst til å legge seg ned i sofaen og sove, bare legge hovudet på armlenet og bli borte. Ho kjenner at ho kunne ha sove i fleire dagar.
    Den første ettermiddagen tenkte ho at det var vanskelig å sjå tv inne hos naboen. Det var vanskelig å sitje stille og sjå tv. Alt rundt gjorde henne ukonsentrert.Hangjorde henne ukonsentrert.
    Ho har tenkt at å sjå på tv er ei slags intim handling. Alt som skjer på skjermen, blir på merkelig vis overført til dei som ser på, som om det er forventa at dei skal gjenta alle replikkar og handlingar.
Det var naboen som inviterte henne over. Ho trefte han nede på butikken, og då fortalte ho at tv-en deira var kaputt. No ville ho gå glipp av «Sunset Beach». Ho hadde sett alle episodane, og for første gong ville ho gå glipp av ein episode.
    Naboen sa at ho bare måtte komme over. Han brukte å sjå «Sunset Beach» sjølv. Ho var usikker. Ho ringte først ei venninne og spurte om ho kunne sjå den nye episoden hos henne. Men det passa dårlig for venninna, ho skulle ut den dagen.
    Derfor tok ho med seg sigarettpakka og ringte på hos naboen. Han hadde tydeligvis venta henne. På bordet stod vaflar og kaffikoppar. Ho måtte komme inn. Ho måtte slå seg ned. Ho måtte ete og drikke. Han hadde gledd seg til at ho skulle komme.
    Det er rart å vere inne hos naboen, som om ho framleis er inne hos seg sjølv. Verda er bare spegelvendt. Utsikta er bitte litt annleis, med ein annan vinkel, som om hennar eiga leiligheit har tatt eit steg til venstre.
    Mannen hennar fikk ikkje reparert tv-en. Kvar dag lovte han at han skulle ordne det, men alltid kom ting i vegen. Vi kan like gjerne kjøpe ein ny, sa han. Det blir sikkert dyrare å reparere den gamle driten.
    Ho ville at dei skulle reparere den gamle. Ho sa at ho likte den gamle tv-en, det var noko spesielt med den. Dei hadde kjøpt apparatet då dei flytta inn i blokka.
    Seinare har ho lurt på om ho sa det fordi ho ville sjå «Sunset Beach» inne hos naboen. Ho veit ikkje. Kvar ettermiddag har ho sete i den grøne ørelappstolen. Kvar ettermiddag har naboen spandert kaffi og vaflar.
    Etter at den nye episoden av «Sunset Beach» er over, blir ho sitjande i sofaen. Alle dei andre dagane har ho reist seg straks episoden er ferdig. Ho har takka for seg og gått over til seg sjølv. No er ho for trøtt.
    Eit skarpt lampelys fell over henne, og ho ser seg sjølv reflektert i skjermen. Ho kjenner seg     nesten ikkje igjen. Ho ser annleis ut enn i spegelen på badet heime.
    Naboen har komme nærmare henne i tresetaren. Ho kan kjenne lukta frå han.
    Han spør om ho vil ha ein kopp kaffi til. Ho takkar ja og tenker at ho ikkje kan bli sitjande. Ho stirar på dei digitale tala på videomaskina:16:55.
    Fem minutt til, toppen fem minutt til, så skal ho reise seg og gå.
    Stova hans er ikkje heilt slik ho hadde tenkt på førehand. Han har det litt rotete, men ikkje ukoselig på noko vis. Ho lurer på korleis dei andre romma ser ut.
    Ho veit kva ho ville ha skifta ut i stova dersom ho hadde budd her. Ho ville ha begynt med gardinene. Ho ville hatt tv-en på motsett vegg. Og så ville ho ha måla alt i lysare fargar.
    Ho tenker at ho skal reise seg, men ho blir sitjande. Det er ingen grunn til at ho skal sitje her, men ho er så trøtt. Det er som om ho har tatt ein medisin med ein heil masse biverknader.
    Det er bare hausten, tenker ho. Det er alltid slik om hausten. Alt er så forvirrande om hausten.
    Naboen sit tett inntil henne i sofaen. Ho tenker på mannen som ventar på henne inne hos dei sjølve. Han har garantert sett «Sunset Beach» og veit at episoden er ferdig. Straks ho opnar døra, kjem han til å skjelle henne ut og snakke om respekt.
    Ho synest nesten det er betre at han skjeller henne
ut enn at han ikkje seier noko. Han seier ingenting til henne lenger. Det kan gå dagar utan at han seier noko. Bare når han er full, seier han at han elskar henne.
    Ho veit at ho må reise seg og gå. Ho må reise seg frå denne sofaen og gå ut av dette rommet. Reise seg, gå ut. Reise seg, gå over gangen.
    Snart må du reise deg, tenker ho. Gå over gangen, gå inn til tv-en og sofaen og familiebilda på veggane, alle desse tinga som held deg fast.
    Men ho er for trøtt, ho har ikkje sove på ei veke, ho har ikkje sove sidan den første ettermiddagen ho gikk over hit. Forsiktig lener ho hovudet mot skuldra til naboen. Han tar imot henne, og ho veit at han har venta på henne.
    Ho kviskrar at ho snart skal gå.
    Naboen seier at han har noko han må fortelje henne. Han kremtar og seier at han vanligvis ikkje ser «Sunset Beach». Han har faktisk aldri sett «Sunset Beach» før. Det er ein sånn ting han vanligvis ikkje gjør.
    Ho kviskrar at ho har skjønt det. Ho skjønte det allereie den første ettermiddagen.
    Så mykje forvirring, tenker ho. Så mykje forvirring. Når hausten kjem.
    Hendene hennar er slappe, som dovna vekk. Ho vil bare sove. Heile tida tenker ho at ho skal reise seg, gå ut av denne stova og over gangen. Reise seg opp, gå
dei få metrane over til seg sjølv. Ho skal bare sitje her litt til, så skal ho gå.
    Naboen spør om ikkje tv-en deira er i orden.
    Ho hører stemma hans frå ein stad langt vekke. Ho gliper med auga.
    Naboen fortel at han såg mannen hennar bere tven inn frå bilen tidligare i dag.
    Søvnig snur ho seg mot han.
    Ho svarer at tv-en er i orden igjen.
    Bildet er heilt topp, seier ho. Bildet er betre enn nokon gong.
    Så lukkar ho auga og kyssar han.
 
 

Frå Frode Grytten: Popsongar. Samlaget 2001. Side 159-164.
Publisert med løyve frå forfattar og forlag. Elektronisk utgåve ved Nynorsk kultursentrum 2011.
© Anna publisering eller offentleg bruk kan berre gjerast med løyve frå forfattar og forlag.