Samtale ventar

(Roman, 2011, utdrag)

- Har du ikkje tenkt å løyse billett?
Eg hørte det bare som noko vagt langt borte, og snudde meg til sida for å sove vidare. Etter ei stund nappa det i armen min. Eg opna auga og såg inn i det posete ansiktet til mannen som stod bøygd over meg.
- Kva?
- Har du ikkje tenkt å løyse billett, gjentok han.
Eg retta meg opp i stolen, rota rundt i veska etter lommeboka og la studentlegitimasjonen på bordet. I ein av mine desperate augneblinkar hadde eg meldt meg opp til historie grunnfag. Studentlegitimasjonen gir nokre gode rabattordningar på reiser og treningssenter og slikt, og det kunne ikkje skade, slik situasjonen hadde blitt.
Billettøren bøygde seg ned mot bordet og stira vekselvis på meg og på studentkortet.
- Det der går ikkje, sa han.
Ei kjensle av friksjon og irritasjon velta opp i meg. Kvifor kunne eg knapt sette foten utanfor mi eiga dør før nokon skulle fortelje meg kva som ikkje går? Var det ikkje det eine, så var det det andre. Eg møtte mannen sitt blikk.
- Kva er det som ikkje går? sa eg.
Eg visste at han ikkje kunne ta meg på noko. Eg hadde betalt semesteravgift, eg hadde alt mitt på det tørre. Om eg hadde tenkt, eller ikkje tenkt, å ta eksamen i historie grunnfag, var mi eiga sak og ikkje noko han hadde noko med. Det var irrelevant i samanhengen.
- Der, sa han og peika på fødselsdatoen min på studentkortet.
- Eg vil helst ikkje seie noko, for eg kan ikkje stå her og påstå at du er gammal, sa han, utan å dempe stemma.
- Vi gir ikkje studentrabatt til folk over 35 år.
Eg ville umiddelbart protestere, kva slags absurd regel var dette? Men eg kom ikkje lenger enn til å sjå vantru på han før han beit meg av.
- Du hørte meg, sa han.
- Eg er student, sa eg. - 38 år er ingen alder! Eg har rett til å vere 38 år. Vi er mange som er 38 år!
- Ja vel, ja vel! Eg hører deg, sa mannen. - Du er kanskje student, men vi er eit privat båtselskap. Vi lagar våre eigne reglar, og ein av dei reglane er at vi har ei øvre aldersgrense på 35 år for studentrabatt. Elles kan jo folk melde seg opp til fag ved universitetet og krevje rabattar til dei går i grava, sa han.

Ei blanding av skam og raseri kokte i meg. Var det no opp til dette vesle båtselskapet, representert ved ein pløsete mannspersonen på Vestlandet, å avgjere kven som har rett på kva i dette landet? Men då eg møtte det ufråvikelige og sta blikket hans, såg eg plutselig det same som han såg: ei dame langt over normal studiealder som kranglar og insisterer på at ho likevel er student. Eg la venstre hand mot høgre kinn og kjente at det brann. Eg prøvde å finne nokre pengar blant alt rotet i lommeboka, og kjente heile tida at han såg på meg.
- Har de ei øvre aldersgrense for honnørbillettar òg, mumla eg ned i lommeboka.
- Kva sa du?
Eg reinska halsen, og heva stemma eit par hakk.
- Eg spurte om de har ei øvre aldersgrense for honnørbillettar og?
Eg såg rett på han. Til gjengjeld slo han ut med armane og såg seg oppgitt rundt, som om han ville ha alle til å høre riktig godt etter.
- Vil du ha honnørbillett òg no, ropte han.
Eg rista på hovudet. No fekk det vere nok.
- Kor mykje skal du ha? spurte eg.
Han mumla noko til svar, som om den plutselige sigeren gjorde han mildare, og kanskje aldri så lite sjenert. Han sa han skulle vere grei med meg denne eine gongen, ettersom det var min første tur med båten, og så løyste han studentbillett til meg.
- Vi kan vere fleksible i dag. Vi er ikkje så firkanta her, sa han.
Eg tok imot billetten utan å sjå opp, og utan å takke. Eg drog pusten djupt då han gjekk vidare, såg meg til høgre og venstre om nokon hadde fått med seg det audmjukande opptrinnet, men dei fleste dreiv bare på med sitt. Dei såg film på datamaskina, las aviser og bøker, nokre strikka, og andre bare såg ut i lufta.
Eg henta fram maskina, la den på fanget og skrolla meg nedover dei siste statusoppdateringane på Facebook. Som vanlig var det lite av interesse frå mine vel 500 venner, eit tal som hadde halde seg relativt konstant dei siste åra. Det kom få nye til, og endå færre som fall frå. To var rett nok døde, men dei tilhørte framleis vennekrinsen min. Han eine, ein tidligare desksjef, omkom i ei bilulykke for eit par år sidan, og han andre, ein studiekompis, hadde fått kreft og døydde etter kort tid. Framleis låg dei inne med profilane sine, og Facebook sendte med jamne mellomrom ei oppmoding til meg om å komme i kontakt med dei igjen. Eg syntes det var makabert, og hadde mest lyst til å fjerne dei, men var redd dei nærmaste ville ta det ille opp å sjå at vennekrinsen til deira kjære blei redusert. Det var jo stadig nokre som skreiv meldingar på veggene til dei døde, og tagga dei i diverse album. Nokre fann kanskje trøst i dette. I så fall ville ikkje eg vere den som iskaldt strauk dei av lista.


_________________________________________________________________ 

Frå Marit Eikemo: Samtale ventar. Samlaget 2011. Side 5-8.
Publisert med løyve frå forfattar og forlag. Elektronisk utgåve ved Nynorsk kultursentrum 2016.
© Anna publisering eller offentleg bruk kan berre gjerast med løyve frå forfattar og forlag.
__________________________________________________________________