Den kjempestore småstilige DUSTEFJERTBOKA

(Barnebok, 2007, utdrag)

 
Tre spisse blyanter
 
Hei. Eg hadde eigentleg tenkt å fortelja deg om ein liten fyr som bur attmed ein bekk her på denne sida. Men dessverre så ... ja. Arbeidet mitt er å laga forteljingar. Å koma på kva som skal skje, og så skriva det ned. Naboen min grev ei grøft. Han heiter Johannes og brukar spade. Men eg brukar altså papir og blyant. Det er eit ganske fint arbeid eg har. Eg slepp å bli full av skit og lort. Eg slepp å bli våt når det regnar. Men av og til er det slettes ikkje så fint likevel. Det er når forteljinga liksom sit fast inne i skallen min. Eg sit klar med blyant og papir. Klar til å skriva og skriva og skriva. Men så kjem det ingenting ut av tankane mine. Ikkje eit einaste ord ned på papiret. Det er slikt som kan skje. Og då kan eg bli temmeleg sur. Då kunne eg heller tenkt meg å spa ei grøft slik som naboen min. Han får iallfall spaden full kvar gong han stikk han i jorda.
    Å dikta er på mange måtar det same som å lyga. Ein diktar opp allslag forteljingar, og mange av forteljingane er jo ikkje sanne i det heile tatt.
    Viss du har prøvd å lyga nokon gong, så veit du kor vanskeleg det kan vera å dikta opp noko som ikkje er sant.
    Viss du for eksempel har spist opp ei heil bløtkake som sto i kjøleskapet. Ei kake som gjestene skulle få til pappa sin bursdag. Og så spør mor di:
    - Kor er det blitt av bløtkaka?
    Tør du å seia at det er du som har spist ho då? Viss
du ikkje tør det, må du dikta opp noko anna. Du kan for eksempel seia:

    - Eg veit ikkje, eg. Eg har stått her heile tida, eg. Eller du kan seia:

    - Det var pappa som spiste ho opp i natt. Eg såg til og med at han gjekk i søvne.

    Eller viss du synest det er litt kjedeleg ein dag, så diktar du kanskje opp ei løve, og spring inn til mor di og seier du må få låna brødkniven, for det er ei svær løve på taket.

    Det er slettes ikkje sikkert mor di vil tru deg. Ho finn kanskje ut av det til slutt. Mange mødre er gode detektivar. Dei pleier iallfall å finna ut kven som har knabba bløtkaka.
    Det beste er kanskje å la bløtkaka stå i fred, så slepp du å dikta.
    Men mitt arbeid er å dikta opp noko heile tida. Det er ikkje fordi eg har spist så mange bløtkaker. Men det er fordi eg synest det er spennande å sjå korleis det går til slutt med dei eg diktar om.
    No skulle eg ha slutta å snakka om desse diktegreiene snart, og begynt å fortelja deg ei skikkeleg forteljing. Men...
 
Eg synest det er ganske viktig å ha noko å gle seg til. Noko fint som snart skal skje, eller noko godt ein snart kan eta. Viss eg ikkje kjem på noko å gle meg til, kjøper eg eit halvt kilo marsipan. Marsipan er noko av det beste eg veit. Marsipan er noko eg har gledd meg til mange gonger. Ein svær marsipanklump som ligg i skapet heilt til eg ikkje orkar å gle meg lenger, men et han opp. Etterpå er eg ofte litt kvalm. Då kan eg ikkje gle meg til å eta meir
marsipan den dagen. Men det er mykje anna å gle seg til for den som er lur og finn på det.
    For ei stund sidan hadde eg ferie. Men før eg tok ferie, tenkte eg litt på kva eg skulle gle meg tiletterferien. For viss eg hadde noko å gle meg til medan eg hadde fri, då ville ferien bli mykje finare, tenkte eg. Det kan jo av og til bli kjedeleg i ferien og. Ein gler seg så lenge til feriane, og plutseleg er dei der. Der står du og skal liksom vera så fri som berre det i mange dagar. Kanskje til og med i veker. Det er ikkje alltid like lett.
    Kva var det no eg skulle seia?
    Jo. Eg er litt skjelven i magen no, for snart må eg fortelja det eg hadde tenkt eg skulle sleppa å fortelja. Det gler eg meg iallfall ikkje til. Å fortelja korleis ...
    Javel. Eg tenkte altså på noko eg kunne gle meg til etter ferien. Noko eg kunne kosa meg med å tenka på, viss ferien plutseleg blei kjedeleg. Og det eg fann på å gle meg til, det var Dustefjerten. Du har kanskje aldri høyrt om Dustefjerten før? Då kan eg trøysta deg med at det har mest ikkje eg heller. Men det var Dustefjerten eg gledde meg til. At eg skulle skriva om han når ferien var slutt. Dustefjerten er vel eit stilig navn, tenkte eg. Han kan for eksempel bu attmed ein bekk. Ein bekk som renn forbi heile tida og klukkar og sildrar. Dustefjerten kan for eksempel kasta nokre steinar uti bekken. Plopp! Plopp! tenkte eg. Han kan kalla steinane for ploppestei- nane. Kva? Var ikkje det eit fint navn på steinar?
    Og så kunne alt muleg skje. Ja. Alt muleg. Eg gledde meg slik til å begynna å skriva om Dustefjerten og alt det der at eg mest ikkje hadde lyst å ta ferie. Det kunne for eksempel koma forskjellige ting duppande nedover i bekken. Støvlar og ... alt muleg.

    - Kva er det du smiler slik etter? sa kona mi.

    - Vi skal jo ha ferie, sa eg.

    - Hurra! sa guten vår. - Då skal eg ikkje i barnehagen! Guten vår er fire år og heiter Gunnar. Kona mi er trettifire år og heiter Gunnhild. Ho arbeider hos slaktaren nede i byen. Kva eg heiter, det vågar eg ikkje å seia enno. Eg er nemleg litt flau over det eg snart må fortelja.
 

Frå Rune Belsvik: Den kjempestore småstilige DUSTEFJERTBOKA. Cappelen 2006. Side 15-18.
Publisert med løyve frå forfattar og forlag. Elektronisk utgåve ved Nynorsk kultursentrum 2011.
© Anna publisering eller offentleg bruk kan berre gjerast med løyve frå forfattar og forlag