Kjærligheit.

 

(Av O. O. Nomeland, Valle, Sætisdal).

 

Eg hev høyrt ei Forteljing,

som eg uppskrivar her.

De æ um tvau so unge,

som ha kvoraire kjær.

 

Men dei vaar’ Bonn, dei stroka,

dei vaar’ av same Gar,

aa Kjærligheit av Hjarta

dei ti kvoraire bar.

 

Han va ein rike Kare,

Son ti ein Garemann;

aa hu ei Husmanns-dotter,

hu aatte ’kje eit Grand.

 

Hu maatte av aa tene,

daa hu va femten Aar.

Han ha’ ’kje gjengje lesi,

dei skjuldest at me Graat.

 

Daa han ha gjengje lesi,

aa hass Forelli saag,

han ti den Gjenta bela,

daa vart der Harm aa Laat!

 

I Løyndom la dei Raai:

dei sendte han avsta.

Han sill paa Seminari

aa gløym’ den Ven, han ha.

 

Dei Aari tvau vaar lange,

de kann du lite paa,

aa mangt eit Bræv han skriva

heim te si Gjente snaal.

 

De letta Hjartesuti,

dei gløymdest ’kje dei tvau;

for Kjærligheiti auka

aa gjaare Hjarta blautt.


Daa Aari tvau vaar’ endi,

daa kom den Karen heim.

Eksamen ha an fengji

aa Karakteren ein.

 

Forelli dei seg glea: 
”No æ de vist forbi. 
No kann han alli like

dem simple Gjenta si”.


Ein Dag hell tvau deretti,

daa sto han glaapte ut,

daagjekk hu framum Glasi

hass vene Baane-brur.

 

Daa va hu stor aa vaksi,

aa Blome-kjinni rau.

Han sukka djupt i Hjarta:

”Mi Gjente ve aa staut”.

 

Han sa te si Forelli: 
”Dersom di vi me vel

di moge alli meike,

at eg den Gjenta fær”.


Men bare ”Nei” dei svora,

”de ska du alli faa,

solengje som me live,

de æ du visse paa”.

 

Der va ein rike Manne,

som ha ’kje ko eit Baan,

aa dette va ei Gjente,

aa denne sill’an faa.

 

Forelli dei seg maka

ti de hass Gjente blei. _

So laut han daa forlate

si Gjente snaal og grei.

 

Daa Gjenta hass hu høyri

aa saag han Brugom sto,

hu kolna inni Hjarta,

invortes fekk hu vondt.


Dei raue Kjinni blikna;

hu fekk ein døsleg Lit,

aa Augo henne røyna,

av di hu jamlegt gret.


Aa Magt aa Mot de minka, _

hu vaaknast Dag for Dag.

De kryste hæ fyr Bringunn. 
Hu stunda te ti Grav.


De litle Gjente-hjarta

de va av Elskhug fullt:

De vissna som ein Blome,

av Sut de tærest upp!

 

Eit Aarsti vel deretti,

daa va hu lagd i Grav,

aa Baanehugjen henne

han øyelagt hæ ha. _

 

Den seiste Dag hu livdi,

daa skriva hu eit Bræv

aa sendte de te Guten,

som hu hev havt so kjær.

 

”Hav takk for meg!” hu seie,

”no flyt eg herifraa.

No treffast me ’kje meire

før me fyr Domen staa.

 

Mitt unge Hjarta sukkar.

De seiste Slag de slær: 
De æ ei Bøn te Herren,

de de maa gange væl!

 

Du heve voldt me mykji,

som inkje skrivast kann. 
Du, som so støygt me lova,

du sille ver’ min Mann”. _

 

Daa han de Bræv ha lesi,

de sett’ at Hjarta djupt.

Ei Uro ho’ forfygdi

kor han gjekk inn aa ut.


Dei tenkte han va sjuke,

dei saag, an liti aat;

men ingjen kunna vite,

ko Sjukji han bar paa.

 

Paa mange Vis han prøva

den Uro aa ver’ kvitt;

men si inkje noko hjelpte,

so slo han i me Drikk.


Eit daglegt Rus han hai;

hass Rikdom den for fort.

De va’kje mange Aari,

han drakk upp Hus aa Jor.

 

Ei tvau, trju Aar deretti,

daa blei der Nau for Mat. 
Aa ingjen tore hepe

den skræmelege Kar! _

 

Eit Laudagskvell i Myrkri,

daa Maanen bleikleg skjein,

kan kasta se ni Fossen,

so ingjen saag ’an meir.

 

No æ de seiste Versi

som her eg kve-e paa:

aa alt æ ti eit Døme

fyr store aa fyr smaa.

 

Ved G. R.

 

Frå Fedraheimen 14.11.1885

Elektronisk utgåve 2007 ved Norsk Ordbok 2014 og Nynorsk kultursentrum