Ein Gudsmann.

 
Eta Pannekake av Egg, søt Rjome og 
Sukker paa Sengje um Morgonen, inkje aa gjøyme Kaffi til aa bløyte med, og endeleg, naar detta er gjort, med høveleg Matkvild etter, kann ein vita, tru seg til aa risa upp paalag naar andre kjem heim til Dugurds, ganga so ut og sjaa paa Veret, og er det fælt varmt leggje seg i ein Skugge og sjaa til med Folki arbeider so Sveitten renn, _ men hjelpe til _ aa nei, det vert ikkje noko.

Sundagen kjem. Han ruslar til Kyrkje; Hesten maa til. Han kunne væl og have godt av aa kvile ein Dag, men ganga er so tungt og forsøme Kyrkja nokon Sundag! _ Himelen vere takkad, _ han er betre hell so. _

Kyrkja er mest tom. Folk tykkjer so innerleg godt aa hava ein dag av dei sjau plent for seg sjølve _ og so vert Stordelen heime. Aa dei ugudelege Folki, tenkjer han, dei hev kje so mykje Vyrdnad for det kjære Gudsordet, at dei vil ganga eit Steg for aa høyra det.

Det er so kokande varmt. Presten er sovidt komen paa Preikestolen. Daa gaar han, denne som er betre hell andre, at eitpar der burte tek til aa dubbe og syvje. Arme, forblinda Skapningar! betre dei heldt seg heime, daa Gudsordet ikkje er dei kjærare hell so _

Aa so kjøvande daa! Preika vert so lang og _ nei vik fraa meg, Freistare, ei Preike kann aldri verta for lang. Han strævar imot, men der legg seg noko so fælsleg tungt yver han, aa kor godt det gjorde aa støda seg inn mot Veggen, blide men faste Baand dreg Augnaloki isaman, Hovudet sig, og Ordi fraa Preikestolen fær um kvarandre i eit Surr, _ og han søv so godt so longt. Men kvat for Glam! _
 
Han kvakk upp _ aa du store! Salmeboki laag i Tilet _ han sjølv hadde slept henne, _ _ saag Presten det tru  _

Daa høyrer han idetsama ein drusteleg Toreslaatt fraa Høgdi, Regnet slær mot Glaset, og han, som hadde so mykje turt Høy liggjande ute, nei kor ravgalet, Folki hadde burt havt det inn igaar. _ Dei heldt for Resten paa so lengje dei saag, men den, som ingenting hadde gjort, var han, han hadde dessutan heft burt ei av Gjenturne, ho laut koke ein Risengryngraut aat honom, han var kje god til aa eta anna daa.

Messa er slutt, Klokkaren gjeng fram, les Bøni og so lyser han paa Uppbyggels paa Sønstbø Kl. 4 Ettermiddag, og der skal han, Mannen vaar, tala.

Presten byd honom med til Middag, han er takksam _ der plagar og stødt vera so god Mat der paa Prestegarden. _ Og i dag var det daa reint utifraa. Av dei fire Retterne var Rjomegraut det fyrste og Mandelpudding det siste og Øl og Vin attmed, inkje Brennevin veit du, nei det var raudt. _ Og der er utruleg Rom for alle Retter.

Rekkja seg so i den mjuke Sofaen, røykjande av ei lang Pipe og tala um Folks Likesæla for det heilage, deira kalde og forhærdde Hjarta og forblinda Syn, so ille var vist ingen annan Stad i Landet, o. s. b.


Klokka er tri. Um ein Time skal han reise.

Men Kaffien daa! _ Jau, der kjem han, og Bakkels til, eit stort Fat. Litt yver ein Time sidan Middag! aa jauvist kann han smaka lite att. Det naudar ikkje, han kann med aa vera mett.

Hu, no er Klokka fire paastaden, det er leidt aa gjera det han skal, men so godt aa vera Godven med Presten og ganga under Namn av ein Gudsmann _ jau, for det maa ein noko lide. _


Stoga paa Sønstbø er mest full, daa han kjem inn, fleire enn i Kyrkja sonær. Det var gildt.

Men no er Karen komen paa Plassen sin. _ Han fiktar i Lufti og slær i Bordet og preikar so det tippar og dryp av han mot Verdens Ugudelegheit, Vantru og Daarskap, Drikking, Leting og Fraassing.


Brynhild.