Marita Liabø: Min Aasen

Fredag under Dei Nynorske Festspela presenterte forfattaren Marita Liabø sitt portrett av Ivar Aasen. Du kan lese heile foredraget hennar her.

Foredraget er det første i ein serie på fem foredrag i åra 2008-2012 der unge forfattarar gir sitt portrett av Ivar Aasen.
 
Av Marita Liabø
 
Kjære stallbrør og stallsystrer, disiplar og apostlar,
kollegaer og – eventuelt – kritikarar av Ivar Aasen
 
Då det er blitt beint fram umogleg å få Ivar Aasen i tale, er det ikkje lett å seie noko nytt om han. Det blir vel aldri noko portrettintervju i Magasinet, for å seie det slik. Men heldigvis har Ivar Aasen alltid vore glad i brev. Det er mogleg at dei første orda i hans største hit, ”Nordmannen”, opphavleg var: ”Millom bakkar ogbrevutmed havet”. Derfor vil eg gjerne presentere eit brev. Ikkje eit han sjølv har skrive, men eit brev som er skrive til han, av eit av dei kvinnfolka han aldri blei gift med. Nemleg meg.
 
Før eg les brevet, bør eg nemne at Ivar Aasen enno ikkje har svart, men kven veit. Kanskje kjem svarbrevet i posten i morgon. Som han sjølv sa i diktet ”Von og minne”: ”Men um Voni stundom sviker, trur eg endaa, ho er god.”
…………………………………………………………………………………………………..
 
Kjære Ivar Aasen
 
Du kjenner meg ikkje, men eg skriv til deg fordi eg vil hevde at eg kjenner deg. Eg har nemleg traska bak deg i snart førti år. Ja, viss du har sett deg over skuldra på vandringane dine, er eg ho som haltar etter, sårbeint etter mil etter mil. Og då du til slutt enda i Kristiania, flytta eg etter for å luske utanfor den vesle kåken din i Teatergata. Ja, om du ikkje har lagt merke til det, så diltar eg, og eg prøvar å gjere deg til lags. Sjølv om du er blitt ufyseleg fjern, Ivar – bokstaveleg talt fordjupa i dine eigne tankar om ord og vendingar og endingar. Og for deg er eg vel berre eit ubetydeleg kvinnfolk. Liten barm har eg òg.
 
Likevel ber eg deg lese dette brevet – utan frykt, for eg skal verken vere ufin eller be om pengar. Dette arbeidsstipendet ditt gjer deg ikkje feit, veit eg. Hadde du vore tjukk i pengar, hadde du vel fått deg eit større krypinn og bytt ut dei holete sokkane dine med noko meir sexy. Nei, eg skriv fordi… Sei det. Det kan vere at – som du sjølv sa i eit brev til han der kompisen din Maurits Aarflot – eg har fått så mykje frå deg og opplevd så mange forandringar at eg ikkje veit kva eg skal skrive. Ikkje atduskreiv det slik; du skreiv ”at jeg ikke nu veed hvad jeg skal begynde at tale om i dette brev.” Kanskje det nettopp er det som er grunnen til at eg skriv: Medan du stadig handhevar riksmålet, skriv eg landsmål.
Ivar, sjå på landsmålet mitt – den nye norsken, som eigentleg er den gamle norsken. Det er nynorsk. Det er ditt mål. Vi skriv det. Sjå kor fint det er.
 
Kjære Ivar, eg har alltid lurt på kvifor du som har kartlagt språket vårt og laga ordbok – eit meisterverk, som han der Peter Andreas Munch sa det – ikkje har skrive meir landsmål i dine brev. Synest du det blir rart eller kunstig eller vanskeleg? Er du redd for at du ikkje skal bli forstått? Eller er du redd for at austlendingane skal kalle deg nerd eller autodidakt eller bondetamp?
 
Sånn sett var det kanskje dumt å kalle den første landsmålsteksten din – den i Morgonbladet i 1849 – ”Samtale imellem to bønder”. For i ettertid har altfor mange kalla målforma vår bondsk. Slik ein bråte med høgrefolk sa til deg at det umogleg kan kome kultur og framgang ut av landsmålet, seier ein bråte med høgrefolk stadig at det umogleg kan kome kultur og framgang ut av nynorsken.
 
Det var dumt at Peter Andreas Munch brått snudde ryggen til deg og den nye norsken – kanskje fordi han ikkje var like uthaldande som deg. Verre er det at byfolk av i dag kan egge kvarandre opp på meir komplekse vis. Du veit at no brukar vi nettforum, Ivar, og ei fjesbok og tusenvis av bloggar. Til dømes har vi riksmålsforkjemparen Finn-Erik Vinje – ein fjern slektning av Peter Andreas Munch. Han er ein mediestrateg med kulturell kapital nok til å påverke halve landet via verdsvevet.
            I dag er det mange som har orda – gode og vonde – i si makt.
 
Du burde stikke bolleklippen din fram igjen og kaste deg inn i debattane, Ivar. Det er ikkje vanskeleg å skrive på tastaturet, og musa er berre ein liten hard klump med knappar på. Du kunne taste i veg og omdøype ”Samtale imellem to bønder” til ”Samtale mellom to hippe rapparar” eller noko liknande. Hovdebygda di er trass alt full av hip-hopparar og rapparar med sid brok, og alle ser at du kan skrive som ungdommen i dag. Du skriv jo til Sivert Aarflot: ”Jeg blev ikkelidetbestyrtet, da jeg læste Deres sidste Brev”.
 
Ivar, det er ikkjelitestrategisk å berre rette seg mot morgonbladlesarar som har studert norrønt. Alle kan forstå at du, som utdanna deg sjølv, ønskjer å framstå som lærd og oppnå integritet. Men alle ser at du er klok og flittig. Du burde reise deg opp. Ver stolt. Still deg på ein barkrakk. Rop ut. Del din genialitet med folket. Hadde du hatt meir mot –guts, seier mange i dag – frå starten av, hadde vi kanskje ikkje hatt noko bokmål.
 
Hadde du vore meir frampå, hadde du fått deg dame òg. Du lengtar etter kjærleik. Dikta og breva dine lek som ein holete sokk. Alle kan sjå at du har lyst på dame når du skriv:
 
Eg veit så vel at det finst ein barm
med same kjensla inne,
med same hug og same harm
og same von og minne,
og fann eg den, vart allting rett
og livet skulle skrida lett,
 men det er verst å minnast
me skulo aldri finnast.
 
Orsak at eg har rota i sakene dine og lese breva og dagbøkene dine. Men korleis skal ein elles bli kjent med dei sidene av deg som ikkje er ”saknad” og ”von og minne” og ”tjon og von” og ”elskug-kvæde”? Dessutan kan ein ikkje lese dikta dine utan å henge seg opp i ord som ”deim” og skiljet mellom eintal og fleirtal i verbbøyinga. Kor lenge trudde du at vi skulle gå rundt å seie:Me skulo aldri finne deim endingane me kunne vere samde om?
 
Ja, vi kallar deg far til nynorsken, og vi har stor respekt for deg, men vi trassar deg òg. Du kjenner sikkert Ivar Aasen-sambandet –deikan du kalle lydige søner og døtrer, for dei skriv som dette den dag i dag: ”Det kjem evlaust til å standa strid um kvar språkrådet og målrørsla skal ganga i rettskriving på hi sida av hundradårsskiftet.” Men det er ikkje mange som skriv slik no når vierpå hi sida av hundreårsskiftet. Vi andre skriv utifrå fleire andre normer. Ja, eg seier ”fleire” fordi vi har sideformer og klammeformer, og dei kan bli klamme. Då er det berre greitt at meisterapostelen Sylfest Lomheim – han som plar seie at nynorsk er sexy, veit du – har bestemt at nynorsken skal få ”ei tydeleg, enkel og stram norm”. Trur du dei får det til, Ivar? Trur duvifår det til?
 
Det kan ikkje vere lett å vere vitne til at a-endingane forsvinn og at ”me skulo” blir til ”vi skulle”. Du vrir deg, er eg sikker på. Du blir sveitt og raud på nasen. Men det er ikkje lett for å oss å følgje dine reglar, for vi er blitt mobile og internasjonale.So what,seier enkelte om at du eventuelt vrir deg, og då seier den dei går ved sidan av på vegen som tar dei til rullebrettrampa:Ja, so what, ikkje sant, og eg liksom berre…
 
Språklivet vårt er ikkje keisamt, skal du vite. Og hadde du berre fridd til ei av dei yngre nynorskbrukarane – meg, til dømes – hadde du hatt nokon å diskutere norsk- og nynorskutviklinga med, dag ut og dag inn. Vi kunne ha halde kvarandre i handa og gått og settFå meg på, for faenpå Det norske teatret og lese Dag og Tid og lytta til Kaizers Orchestra og alt mogleg nynorsk.
 
Ivar, hadde eg berre visst at du kom til heimbygda mi den dagen i oktober 1842 – Førde, veit du, som du skreiv uhorveleg knotete, men veldig fint om: ”de Egne, jeg denne Dag bereiste, vare de skjønneste og interessanteste som jeg har befaret paa denne Reise.” Ja, hadde eg visst at du kom, skulle eg stått under Huldrefossen og plaska, splitter naken. Du skulle gløymd sjenansen din i eit par minutt, og vi kunne gått over brua i lag – den på postvegen, veit du, den du hevdar er den største brua i Bergens Stift. Du tok deg ikkje tid til å måle brua i skritt, men eg kan fortelje deg at ho er trettito skritt lang. For eg vaks opp på ein av desse ”smukke gaarde” nede ved fjorden, der du neppe vil kjenne deg igjen i dag, mellom alle bilane og butikkane. Førde har til og med fått flyplass, Ivar. Og vinmonopolutsal. Og Nynorsk mediesenter med ein taraxacum officiale som bumerke. Ivar, du veit sjølvsagt at løvetanna symboliserer avvist kjærleik. Eg fekk berre lyst til å nemne det, med tanke på all kjærleiken eg kunne gitt deg underein liten piknik ved fjorden, med ei flaske raudvin og kanskje eit kyss – det hadde voresmukt. Tenk alle dei formverksdiskusjonane vi kunne hatt etter kyssinga.
Utan at egmåprøve meg. Du blir vel vettskremt av dette preiket.
Vi kan godt vere venner. Det er godt nok for meg, når eg tenkjer meg om, og sjølv hadde du jo ingen venner då du var gutunge, då foreldra dine døydde og du måtte jobbe i fjøsen og slutte å lese i bibelen og dei andre bøkene du likte. Det er vel derfor du er blitt ein einstøing som lengtar og lengtar etter ”ein skatt”, ”ein stad”, ”ein barm”.
 
Du seier at du eigentleg ikkje likar å reise, men du hadde likt det om du hadde selskap. Du og eg kunne ha loffa vidare i lag, som kompanjongar. Eg kunne varme deg når du frys. Utan at vimådele seng. Eg kan ligge på golvet. Berre du viser meg kvar krok i landet til ordboka er komplett ein gong for alle. Etterpå kan eg vise deg Karibia og Kilimanjaro. Der er det fint å gå. Dessutan likar du framandspråk. Og tenk deg den faunaen, med tanke på plantedigginga di. Men så likar du vel ikkje varmen – nasen din blir jo raud som eineuphorbianår du sveittar under pipa. Forresten har du vel aldri sett ei julestjerne, sidan ho ikkje kom på marknaden før du slutta å feire jul.
 
Ja, det er mykje du ikkje har fått med deg etter at du fjerna deg heilt – ein masse lover, blant anna, av typen du garantert likar. Pluss ei røykelov som du garantert ikkje likar. Men i alle fall – hadde du hatt ei sunnfjordskreppe i handa på vandringane dine, hadde du kanskje lukkast endå betre med språkforskinga. Sjølv om innsatsen din har vore formidabel, løner deg seg alltid å ha nokon å samarbeide med. Du har liksom blitt ståande åleine, og du har alltid fått skryt for det, men så blir du meir sårbar òg.
 
Hadde du hatt nokon ved sida di, hadde du kanskje ikkje vore så sjukleg. Det er alltid noko som plagar deg. Tannverk, liktorn, hemoroidar… Du skulle kyssa meir og drukke meir raudvin og ikkje vore så… skeptisk. Då du var i Sogndal, til dømes, turte du knapt å gå ut av rommet ditt, medan eg heller tok ein fest og hadde det moro då eg var der. Du seier at sognedialekten er ”den smukkeste” av alle dialektar, og då burde du ha snakka og dansa meir med sogningane, i staden for å skildre dei slik:
 
Især gaar Drukkenskab og Løsagtighed over alle Grændser. Pigerne have to, tre eller fire Børn førend de bliver gifte; Enkerne faae Børn ligesaavel efter deres Ægteskab; Brændeviin udstrømmer daglig fra Kramboderne til ethvert Huus, og Enhver som man træffer paa Veien, gaar med en Flaske i Haanden. Drukne Folk træffer man allevegne.
 
Ivar, sånn er det over heile landet. Sogningane drikk ikkje meir enn andre, og dei er ganske snille. Faktisk har dei fått eit løft etter at du var der. Dei er gode i fotball og dyrkar flotte eple, og du har vel høyrt om Idol-Tone. For ikkje å snakke om Olav Stedje.Allelandsmålsdialektane er blitt meir populære, ikkje minst på fjernsyn. Vi treng ikkje knote. Vi kan snakke og skrive språket vårt. Vi kan til og med skrive om drukkenskap og hor. Ivar, vi kandrivemed drukkenskap og hor – på landsmål.
 
No begynner eg å bli vulgær, tenkjer du. Og du hatar nok at eg skrivbegynnei staden forbyrje. Enkelte, til og med forfattarar, skrivnoeogbareogmyei staden fornokoogberreogmykje.Lars Ove Seljestad og Frode Grytten, til dømes. Sistnemnde brukar i tillegg f-ord som du blir signalraud på nasen av. Men han har vunne fleire prisar enn deg. Kom tilbake og få deg ein pris, seier eg, og etterpå kan du setje deg ned med ein dobbel cortado og akseptere at mykje har skjedd etter at du forsvann frå rampelyset – ellerrampeljoset, som du ville sagt. Og forresten er ikkje cortado noko med alkohol i, men ein kaffi med litt mjølk i.
 
Ikkje minst har vi fått eit lass ordbøker, og dei fleste er digitale, det vil seie at vi kan hente dei fram frå verdsvevet og lese dei på ein dataskjerm, og slik kan vi… Nei, eg gidd ikkje forklare det no – vi tar det når vi treffast. I alle fall er det blitt slik at alt endrar seg, heile tida. Språket òg Det endrar seg i rasande fart, sjølv om vi framleis har mange sta lingvistar. Apropos sta lingvistar, som vi godt kan kalle stalingvistar, så burde du tatt eit hint når den eine etter den andre, ikkje minst Bjørnstjerne Bjørnson, gav opp heile prosjektet ditt. Du går for å vere smålåten og audmjuk, men du er visst sta som eit esel. Kanskje fordi du er fødd i løva sitt teikn, eller fordi namnet ditt tyder ”soldat med pil og boge”. Men målstride vil du ikkje, og ikkje tar du til motmæle når du blir kritisert.
Marita Liabø: Min Aasen
Bookmark: Landsm.C3.A5let
Ikkje masar du heller – på damer, meiner eg.
 
Ivar, det er fint at du er sjenert og tilbakehalden – han der kompiseleven din, Ludvig Daae, sa at du alltid vil vere åleine i båten når du skal fiske – berre du ikkje trekk degheilttilbake. Vil du ha dame, må du ta heller eit skritt fram. Sjølv har eg mistenkt at du kanskje ikkjeerinteressert i damer, men menn. Men  hadde du vore homo, hadde du vel ikkje skrive slik om damer, til og med i dagboka di: ”de smukkeste Kvinder i det Vestenfjeldske” med ”adskillige ret vakre Ansigter”, ”kvindfolkene i denne Egn gjøre sig megen Umage for at være smukke” og bla bla bla. På den andre sida står det mykje meir om utsikt og plantar enn om kvinner. For ikkje å snakke om vêret. Halve dagboka di handlar jo om vêret. Det er så ein mistenkjer deg for å prøve å døyve kåtskap med å skrive vêrrapportar:
 
Den 15. Dec. Snee falder, men dog ikke megen. Veyret haardt og koldt. Bla-bla-bla. Torden og sludagtigt Veyr. Siden blev Luften klar og følgelig ogsaa kold. Bla-bla. Snee falder.Den 25. Dec. Sneen atter borte. Luften skyet og meget mild. Bla-bla. Bar Mark og lidt Frost, men ellers smukt Veir.
 
Hallo. Og når vi er inne på eit par smukke damer og ein god del smukt vêr – det er ingen tvil om at ”smuk” er yndlingsordet ditt. Ein skulle tru du meinte at det er eit ord som høyrer heime i landsmålet. Ivar, i så fall er du litt… dansk. I så fall er du litt Knud Knudsen – han du kallar ”den same gauk som før” i eit brev til Ludvig Daae. Men pass deg, for i dag kan sladderavisene finne på å skrive at ”Ivar Aasen og Knud Knudsen kan endeleg gifte seg.” Det hadde voresmukt– om de fann ein make i kvarandre – de er like, når alt kjem til alt. Då hadde du vel ikkje tviheldt på ”syningom”, ”bryningom”, ”deim” og ”me skulo”. Då hadde du ikkje vore arkaisk og puristisk. Då hadde vi fått samnorsk.
 
Men orsak, eg skal slutte å kødde. Det eg veit om deg og damer, er nok til å overbevise einkvar kar om at du ikkje er homo. Sjølv om du ikkje har skrive stort om damer i dagboka di, veit alle at den første du var borti, var ei som tente på prestegarden på Herøy – Berte Vike. De var trulova, var det ein som sa. Sånn sett håpar eg at du fekk klint litt – før ho blei så lei av å vente på frieriet at ho heller tok han der Pål.
Og så søstera til Ludvig, då – Susanne. Ho rakk jo å dø før du fekk ut handa. Og når du endeleg frir, er det til ei som absolutt ikkje vil ha deg. All ære til Maurits Aarflot som fekk deg til å skrive friarbrev til Marta Skjelderup. Men kven vil ha ein mann som ikkje torer å seie hei ved kyrkja, eingong. Hadde du gått bort og sagt at ho var rålekker i den rosa kysa og blondekjolen, så hadde ho kanskje fått eit anna inntrykk og valt deg.
 
Kor lenge skal ein gå og knote for seg sjølv og skrive friarbrev til damer som er 20 år yngre og som kanskje ser for seg betre sjekketriks. Ivar, be dei ut. På restaurant. Og kvifor gjer du deg mindre enn du er. Tenk å fri med å seie: ”Min bedste Tid er gaaen hen i Stræv og Kjedsomhed, og derover er jeg da bleven, som man siger, baade gammel og styg.” Ivar, greitt at den bolleklippen ikkje er kul. Og skjegget er jækla pistrete. Men stygg er du ikkje.
Du ser rett nok streng ut. Vil du ha dame, må du rett og slett smile meir. Ikkje sjå så lidande ut. Trass alt har du humor og sjølvironi – det veit vi som kjenner deg. Ikkje ver redd for å vise det, slik du for så vidt gjer i brevet til Marta Skjelderup, då du skriv at du ”i den senere Tid sædvanlig har havt den Lykke at komme vel overeens med Folk” og ”er langt mere tilbøielig til Munterhed end til noget strengt Alvor.” Dessutan frir du relativt vittig:
 
Det var nemlig en Sag som jeg ønskede at forebringe Dem i al Stilhed, og denne Sag var ikke saa ganske liden heller; det var hverken mere eller mindre end et Frierie. De seer altsaa strax hvad jeg agter at skrive om, Men De maa ikke blive bange derfor; thi der er god Raad til at blive denne Sag kvit med et eneste Ord nemlig med Nei.
 
Tenk, du blei så sveitt av å fri at du gløymde minst eitt komma. Det er verkeleg romantisk og til å bli sjalu av. No er eg meir enn 150 år yngre enn deg, men det hadde vore kjempekjekt om du blei med ut ein kveld. Ein blir aldri for gamal og skral til å ta seg ein øl og skravle litt, medan eg godt kan bøte dei holete sokkane dine idet du drikk deg ukeitete.
Vi kan gå på Ørsta Pizza, viss du er heime, og elles har du mange gode pubar i nærleiken av Teatergata. Det tar berre nokre minutt å gå til Hausmania, og like bortanfor deg har du Blitz. Der hadde du likt deg. Blitzerane ønskjer alle velkomne, uansett kor ville dei ser ut på håret og i kleda, og vegetarmaten er skitbillig og betre enn vaflar. Dessutan trur eg du vil like punk. I alle fall norsk punk med fine bandnamn, som Decibøllene eller Sønderknust. Og eg kan introdusere deg for landsmålsrap, som nemnt. Det finst nynorskpop og god folkemusikk, viss du vil vere tradisjonell. Uansett blir du inspirert. Dine eigne songar har så langt vore litt… dølle. Den der ”Kjeringi med kjelken”, til dømes:
 
Og kjeringi ho sette seg på kjelken og skreid,
og kjelken var smal og kjeringi breid.
Og kjeringi og kjelken dei støte mot ein stokk,
so rullad dei og tullad dei so radt inn i ei dokk.
Og kallen sto på bakken med lått og med glis;
tulle rulle rulle rulle rulla.
 
Unnskyld, men er det ikkje litt… umoderne? Eg har eit endringsforslag:
 
Og dama stilte seg på brettet og deppa,
og brettet var kort og dama lang i leppa.
Og dama og brettet dei støtte mot eit skilt,
so rulla ho og banna og skreik heilt vilt.
Og typen sto på bakken med eit uflidd glis;
Yo yo yo, skjerp deg, please.
 
Du som er ein god forteljar – eg har sete i nokre hjørne og høyrt på deg – må då ha meir saftige forteljingar på lager, etter alt det du har sett. Du har trass alt overnatta i fleire heimar enn nokon andre. Åsne Seierstad blei verdsberømt på å skrive om berre ein av heimane ho har vore i. Du kunne ha skrive om ein trønderbondefamilie eller bergensprestegard eller sunnmøretøytegjeng og blitt legende. Du kunne blitt like stor som Gutenberg. Eller Gandhi. Eller Jesus. Hadde du berre vore eit grann meir utleverande og frimodig.
 
Ikkje at du treng høyre på meg. Eg pratar og pratar, medan det eg vil, er å vite kvadumeiner. Det er derfor eg skriv. Kjære Ivar, sei meg… meir. Eg vil hevde at eg kjenner deg, skreiv eg i første avsnitt, men for å kjenne deg, må du skrive til meg og helst avtale eit stemnemøte. Så eg skal setje punktum i dette brevet – då med å seie som deg når du avsluttar breva dine, ”Tidens Korthed nøder mig snart til at slutte dette Brev. (Mon det skulde blive bedre en anden Gang?)”
 
Ivar, skriv til meg. Det ville ha vore ein sensasjon som kan hjelpe oss i arbeidet vi står saman om. Og no må eg visst stele ei av setningane dine igjen: ”Da mit Brev allerede er skredet ud over de sædvanlige Grændser, er det ikke længere saa nøie med nogle Ord mere eller mindre”. For eg må spørje om du er nøgd. Du skreiv dansk i breva dine, men Aasmund Olavsson Vinje og Arne Garborg og Tarjej Vesaas og mange andre tok opp tråden du la ut, takk, og no er vi mange som vil vitekorglad du er for det. Vi vil vite om du er nøgd med Jon Fosse sin nynorsk. Vi vil vite om du kan slappe av med Olaug Nilssen, sjølv om ho er dame og bannar og skriv om ein hammar og ein vask i erotiske vendingar. Akkurat som Hans Sande, Gunnhild Øyehaug og du anar ikkje kor mange som skriv sitt eige språk på sin eigen måte.
 
Ja, eg håpar du likar måtenegskriv på, sjølv om det sikkert tar litt tid å venne seg til desse formene. Kanskje du kjenner at du får lyst til å skrive slik sjølv. Kanskje du ser at vi ikkje får hemoroidar og stive ledd av det, sjølv om det kan vere trøttande. Og for å vere sikker på at du har tatt poenget, kopierer eg deg nok ein gong, sjølv om eg ikkje likar å skrive dansk: ”Dersom nu mit Brev skulde komme frem saa betimelig, at Du anseer det muligt at give mig Svar derpaa”. ”Da beder jeg, at du sender mig nogle Ord hertil”.
 
Du plar avslutte slik: ”Jeg slutter da endelig med at ønske Dem det hjerteligste Levvel”. Medan eg vil avslutte slik: Ivar, eg håpar vi snakkast.
 
Du plar legge til eit ”ærbødigst” eller ein ”flittig Hilsen med Ønske om Lykke og Velgaaende.” Då seier eg heller: Klem frå Marita Liabø.
 
PS. Lat oss tru at vi aldri må skrive”yours faithfully”eller”love”til kvarandre.
Kjærleiker finare, spør du meg.