Balder [I]

    (Dikt, 1885)

    Av Ingvar Bøhn

     

    Og Balder var fager som dagen er ny,

    og Breidablik borgi den ljose;

    det lyste um jord, og det glødde i sky.

    Der grodde med lilje og rose.

    Og alt som var syndigt og ureint og stygt,

    det stokk for dei straalarne klaare;

    og Aasgard og mannheimen kvilde seg trygt,

    der beid ikkje sut elder taare.

    Hans ord er som gull, skiler striden i hast,

    og sæla um strenderne sviver.

    Daa seig han paa baar. Men i graaten det brast,

    i himmel og jord det som liver.

    Dei gret baade æser og mannen i mold,

    dei gret baade bjørker og lindar

    og fuglen og fisken og steinar og staal,

    det gret baade skyer og vindar.

    Det glitrad i engi dei taarerne so,

    smaasymrurne bøygde seg under;

    so gret dei for Balder, dei græte enno

    um sumar ved jonsokestunder.

    Med' liderne blømer og jordi stend brur,

    og alt uti glansen maa skina,

    ligg taar yver skog, yver engjer og urd;

    og stundom det gjeng deg som hine.

    Naar allting i fagraste sumar seg klæ'r,

    og songen i lundarne læt'e,

    og vænleik ikring um deg armarne slær,

    og doggi av blomarne græt'e;

    daa bivrar i hugen, - du undrar deg paa -

    og andlitet gøymer i hendar:

    i sælaste stunder so graata du maa

    for fagnad, som aldri seg endar.

     

    Frå Lesebok i det norske folkemaal for høgre skular ved Arne Garborg og Ivar Mortenson. Kristiania: Forlagt av Huseby & Co. limit. 1885. Elektronisk utgåve 2003 ved Jon Grepstad

     

      Balder [II]

      (Dikt, 1921)

      Av Ingvar Bøhn

       

      Tone: Hr. Ole han tjente i kongens gård.

       

      Og heve du høyrt um den underleg draum,

      som stilt uti hugen hev gjenge,

      me tierne vendest og rann som ein straum.

      Du kunde vel lye so lengje.

      Ja Balder var fager, som dagen er ny,

      og Breidablik borgi den ljose;

      de lyste um jor, og de glødde i sky.

      Der grodde me lilje og rose.

      Og alt, som var syndigt og ureint og stygt,

      de stokk for dei strålarne klåre;

      men Åsgård og Mannheimen kvilte seg trygt,

      der bei inkje sut elder tåre.

      Som gull er hans or, skiler strien i hast,

      og sæla um strenderne sviver.

      Då seig han på bår. Men i gråten de brast,

      i himmel og jor de som liver.

      De gret både æser og mannen i mold,

      de gret både bjørkjer og lindar

      og fuglen og fisken og steinar og stål,

      de gret både skyer og vindar.

      De gittra i engje dei tårerne so,

      småsymrurne bøygde seg under;

      so gret dei for Balder, dei græter enno

      um sumar ve jonsokestunder.

      Me lierne blømer og jordi stend brur,

      og alt uti glansen må skine,

      ligg tår yver skog, yver engjar og ur;

      og stundom de gjeng deg som hine.

      Når alting i fagraste sumar seg klæ'r,

      og songen i lundarne læter,

      og vænleik ikring um deg armarne slær,

      og doggi av blomarne græter;

      då bivrar i hugen, - du undrar deg på -

      og andlite gøymer i hender:

      i sælaste stunder so gråta du må

      for fagna, som aldri seg endar.

       

      Frå Ingvar Bøhn; Norske songar og visor. Utgjevne med ei livsskildring av bokskrivaren ved Anton Aure. Risør: Forlagt av Erik Gunleikson 1921. Elektronisk utgåve 2003 ved Jon Grepstad

        Dala-Gubrand

        (Dikt, 1878)

        Av Ingvar Bøhn

         

        Tone: Dalebuggen Jonson

         

        Dala-Gubrand hann stemnde til Almannating,

        der krydde som Maurar dei Bønder i Ring.

        Kjenner du Dala-Gubrand?

         

        "Der kjemer fraa noran den styggaste Mann;

        han Tor elder Odin ei vyrer eit Grand.

        Ratt hann deim reker or Lande."

         

        Dei ropte dei Bønder - de svara fraa Li:

        Me live hann aldri skal sleppa fraa di.

        Spaar de er vandt, um han tore."

         

        Dei sette i Vegen - de gjenger for Or,

        at fljotare endaa dei kom en dei for.

        Kjenner du digre hann Olav?

         

        Dala-Gudbrand hann tala til Son sin eit Or:

        "Der bi 'kje slik Stakkar paa grønan Jor.

        No hev hann skræmt deg fraa Vete."

         

        Laag hann drøymde um Notti, kom ljosfager Mann:

        "Langt verre, langt verre snart fara du kann!"

        Skrubetonn kjend' hann i Magen.

         

        "Min snildaste Tor! du raa meg no her!"

        "Aa segja for Sanning, de gjekk meg 'kje ber."

        Kjenner du Istermagen?

         

        Dala-Gubrand og Olav, dei tinga som best:

        aa semjast i Freen de raadde nok mest.

        Der blenkte de Spjut og me Skjolder.

         

        Kong Olav hann tala, skjein Gull yver Haar:

        "I Himlen bur hann, som for alle Ting raar,

        sender si Sol og si Glea."

         

        Sa Gubrand: "Slik Røa! snart lægja eg maa!

        Ein Gud som me korkje kann høyra held sjaa?

        Kjenner du Tor me sin Hamar?

         

        Fekk honom di skoa, eg tenkjer de tok!

        i Bringa og Rædsla kvar Mannen snart skok!

        Idag er hann inne, de regner."

         

        "Men er din Gud sterk, som du segjest aa tru,

        hann kunde vel Vere baad' venda og snu."

        Daa skratlo dei aat uti Ringen.

         

        Men Olav, daa vart hann i Hugen so trong,

        hann lagdest i Bøni den Notti so lang.

        Upp sto hann, song Salmar i Lunden.

         

        All Himlen laag klaar. Men i Fylgje og Flokk

        dei Bønder kom drog paa ein gullslegjen Stokk;

        der nigja dei fyre paa Vollen.

         

        "No Olav, no syn oss din Gud, um du kann!

        Eg tenkjer dei laagt berer Skjegge, baad' hann

        og hin der me Honn og med Staven."

         

        Upp sprang han, Kong Olav: "Trur helder idag

        den sterke, som raar, kjemer heran i Lag;

        daa stupa dei blinde og dauve!

         

        Og Sol yver skuggutte Dalarne renn,

        so aldri slik lyfte i Stovorna enn.

        Der kjem hann, der kjem hann i Glansen!"

         

        Dei stirde mot Soli, i Aaskamben spratt,

        men snøggt som ein Elding dei snudde seg att.

        Braatt slo deim Brak fyre Øyro.

         

        Tor Guden laag krasa, og Elor og Mus

        deim sprungo um Føter, som aatte der Hus; -

        foor der til spøkja ikring deim.

         

        Til Øykjer dei rundt og til Baatarne rann,

        men lak gjorde dei, og dei hine ei fann;

        maatte dei fara so sakta.

         

        "Kong Olav! Kong Olav! din Herre er stor;

        for Sigren han raaer og gott er hans Or.

        Reiser eg Kyrkja i Dalen."

         

        Frå Fedraheimen. Eit Blad aat det norske Folket. Onsdag den 4de September. 1878. Side 1. Elektronisk utgåve 2003 ved Jon Grepstad.

          Draumlokk

          (Dikt, 1921)

          Av Ingvar Bøhn

           

          Tone: Kari og Mari statt up no. Lind. fjeldmel. 479.

           

          Rosor og blomar,

          sol i li,

          leika vi

          sumarsti.

          Fuglar i eng

          og gull på veng,

          gjenta ho læt i stuten.

          Veks ei lind

          yver sjo;

          spring ei hind

          uppå mo, -

          oho! eg syng, sa' guten.

          Langt aust under Glomberg-skrine

          der siter ei jomfru inne

          og græter, -

          no vil eg fara

          til Jutulsæter

          og inkje spara,

          han heiter Jøklebrå.

          Å visste eg berre, kå fuglen song

          Titi, titi!

          De tuslar i li -

          langt, langt burt i skogen so myrk ein kveld!

          Kjem sorgi,

          kjem syndi;

          Gud hjølpe deg for din eigen hug!

          Å der som aldri sol gjeng ne, -

          der leikar dei og kve,

          og der drøymdest eg!

          Late den horpa låte!

          Gud han rår,

          der skiner av all den vår!

          Oho! oho!

           

          Frå Ingvar Bøhn: Norske songar og visor. Utgjevne med ei livsskildring av bokskrivaren ved Anton Aure. Risør: Forlagt av Erik Gunleiksom 1921. Elektronisk utgåve 2003 ved Jon Grepstad

           

            Ei morgonstund

            (Dikt, 1921)

            Av Ingvar Bøhn

             

            (Etter Bellmann)

            Storm og bylgjor stilna på,

            stjernorne alt bleike stå;

            dagen attevender,

            og kring dal og strender

            lettnar hima,

            røyk og dimma,

            og dei øvste toppar glima.

            Guster sviva til og frå,

            glas og dører opne stå,

            lønn og osper susa,

            bekk og kjeldor brusa;

            orren spelar,

            bonden pelar

            ut på tun me øyk og selar.

            Røyken alt ris

            alsta i grend,

            stikkor og flis

            sprakar og brenn,

            vellinggryta er i koken.

            Og ve åren stend

            alt me pipa tend

            gamlen studd på skjeringskroken,

            mean ut på eng

            slåttekaren gjeng.

            gapar og i ljåen tek.

             

            Lufti spelar frisk og lett,

            minste fræ og blome sprett,

            opnar sine knoppar,

            blenkjande av dropar;

            golukt puster

            gras og ruster,

            blikkar i dei lette guster.

            Skogen skymrar myrk og blå,

            rundt av lamb og kvigor stå

            eng og lier fulla,

            born og gjentor sulla,

            gå og tralla,

            læ og svalla,

            høgt på kyr og kalvar kalla.

            Lerka i luft

            sviver so sæl,

            tuppen på tuft

            flaksar og gjel,

            kvart eit liv seg byrjar lea,

            og me kvikna mo,

            friska liv og blo

            helsar nyfødd dag me glea.

            Og sjå der! som eld

            raunar sky og fjell,

            fyrste glytt av soli kjem.

             

            Frå Ingvar Bøhn: Norske songar og visor. Utgjevne med ei livsskildring av bokskrivaren ved Anton Aure. Risør: Forlagt av Erik Gunleiksom 1921. Elektronisk utgåve 2003 ved Jon Grepstad

              Elskhugsstemna

              (Dikt, 1921)

              Av Ingvar Bøhn

               

              (Etter ei dansk folkevisa)

              Han: De munde so nylega regna,

              og de dryper av tre og av runn;

              vind og stein, furugrein hev deg rive,

              dei hev slite di kåpa isund.

              Ho: Um det regnar og snor,

              um det stormar av nor,

              uti hugen so leikar dine or.

              Han: Eg kan sjå, de på augom so klåre

              at du nyst gjekk og tårorne gret;

              regn og vind, sorg i sind, gråt i auga -

              du som heve den hugen so lett!

              Ho: Kvar den tåra som fall

              og so fagnaen all

              heve du do åleine uti vald.

              Han: Kor du gjeng, på din veg vil eg breia

              kvar ein blom, kvart eit angande blad;

              fugl på grein, kvar og ein, vil eg bea

              skulo kveda og kvittra deg gla.

              Ho: Lat deim anga for vind,

              lat deim syngja i lind,

              vist dei inkje kan svæva mitt sinn.

              Han: Men imorgon når soli ho stiger,

              fyre moer di bøni eg ber,

              og eg be henne bli, som det høver;

              fær eg vera deg sonen so kjær?

              Ho: Sjå det ljosnar i li,

              vinden leikar so bli;

              du skal vera min ven i allan ti.

               

              Frå Ingvar Bøhn: Norske songar og visor. Utgjevne med ei livsskildring av bokskrivaren ved Anton Aure. Risør: Forlagt av Erik Gunleiksom 1921. Elektronisk utgåve 2003 ved Jon Grepstad

                Heimemåle

                (Dikt, 1921)

                Av Ingvar Bøhn

                 

                Og når eg høyrer, de måle liljar,

                de er so tårer or augunn' trillar;

                og når eg høyrer, de måle læt,

                eg stundom smiler, og so eg græt.

                De er, som augo der lyser milde

                frå heimegrender og helsa vilde, -

                som augo alle og hjarto må

                i songen strøyma og saman slå.

                De er, som svara båd' berg og dalar,

                de er som bekkjenn' og fossen talar;

                de er, som blomar og li og fjor

                seg slyngjer inn i dei same or.

                De er, som minne, som vel Me kjenner,

                ikring oss fangar med barnehender;

                de er, som heimen me kjære or

                seg bøygjer yver oss som ei mor.

                Der brydder blomar um våren tileg,

                og so kan sol yver hjarto smile;

                men når eg høyrer, de måle gjeng,

                eg tyk'st, de gror i båd' dal og grend.

                Og eingong, eingong skal dagen koma,

                og måle lett yver lande ljoma

                og fylgja me deg, um vitt du fer,

                og heimen vera deg alti nær.

                 

                Frå Ingvar Bøhn: Norske songar og visor. Utgjevne med ei livsskildring av bokskrivaren ved Anton Aure. Risør: Forlagt av Erik Gunleiksom 1921. Elektronisk utgåve 2003 ved Jon Grepstad

                  I djupe dalar og grøne lider

                  (Dikt, 1902)

                  Av Ingvar Bøhn

                   

                  I djupe dalar og grøne lider,

                  aa der er fagert um sumar-tider,

                  naar soli lett yver aasen stig

                  og jonsok-natti som draumen sig.

                  Paa høge hamrar er vænt aa ganga

                  og sjaa nedfyre dei bygder mange!

                  Eg kann kje gløyma den glitrefjord,

                  naar kyrkjebaatann um morgon ror.

                  Eg kann kje gløyma dei bjørkelundar,

                  der eg hev sprunge som barn innunder,

                  den litle stova i grøne vang,

                  der mor hev teke meg tidt i fang.

                   

                  Frå Lesebok for folkeskulen ved Andreas Austlid. Fyrste bandet. Alb. Cammermeyers Forlag, Kristiania 1902. Elektronisk utgåve 2003 ved Jon Grepstad

                    Kvite skyer

                    (Dikt, 1883)

                    Av Ingvar Bøhn

                     

                    Og Skyi blenkjer, og Himlen blaaar -

                    de er de vænaste Syn, du skoar;

                    me Skyer kvite den Himmel blaa -

                    d'er den, du saag i din Barndom paa.

                     

                    D'er den, som yver din Leiken straala,

                    og dine Draumar me Solskin maala.

                    Din Barnahimmel og Moers Smil -

                    daa Reinleik anda kring Hugen vil.

                     

                    No er du vaksen, du vesle Guten, -

                    aa ja! du gløymde vel av paa Sluten,

                    kor væn han lyste, den Himmel blaa,

                    der du sprang sæl millom Blomar smaa.

                     

                    Du gløymde - daa du vart "klok", du arme -:

                    den beste Ridom er Hjarta varme.

                    Og store Garar og Hest og Fe

                    var de, du drøymde og stuka me.

                     

                    Aa sjaa der upp i dei ljose Lier!

                    Ver sæl igjen som i Barndoms Tier!

                    So klaar ei Lukka du drøymde daa,

                    som Skyi kvitar paa Himlen blaa.

                     

                    Du alt saag lyse av Sol og Dagen

                    og inn du skodde i Edens-Hagen.

                    Aa lær deg lengta som Borni smaa!

                    Aa sjaa der inn i den Himmel blaa!

                     

                    Frå Fedraheimen. 12te Mai 1883. Elektronisk utgåve 2003 ved Jon Grepstad

                      No kjem bonden! (Målstrævarmars)

                      (Dikt, 1921)

                      Av Ingvar Bøhn

                       

                      D'er tungt å so staura i bakkarne,

                      ja i bakkarne!

                      Og skulde du set

                      so forbaska ein mars!

                      D'er fram eit fet

                      og so tvau tilbars!

                      Men vinner du upp kleivi, so lakkar det!

                      Hurra! hurra!

                      Ja målmannsstrien - å den var trå,

                      å ja den var trå!

                      For folkje frå vangen,

                      dei gjekk i sin sull.

                      dei høyrde 'kje klangen

                      av klåraste gull!

                      Men no vaknar dei og undrast og lyer på!

                      Hurra! hurra!

                      No munar de fram! no klårar de,

                      ja no klårar de;

                      for måle i munnen

                      var løynlege lagt;

                      upp gror de av grunnen

                      me live i pakt.

                      Då finner dei gullstrenger! Då vårar de!

                      Hurra! hurra!

                      Snart gjeng de som slåttar i lundarne,

                      ja i lundarne.

                      Og so skal dei kvea

                      og undra seg enn, -

                      ja titra av glea

                      me tårerne renn,

                      og standa som i draumen og blundande,

                      Hurra! hurra!

                      De leikar i løynd! De svingar seg,

                      ja de svingar seg!

                      Kvart liv, som der hyser

                      i grend og i dal

                      - småaugo dei lyser

                      i tusundetal,

                      når kring "soga"*) dei sit lyer og dei ringar seg!

                      Hurra! hurra!

                      Då veks der me visdom i dalarne,

                      ja i dalarne!

                      Som brøer dei sviver

                      båd' liten og stor,

                      um bøker dei skriver,

                      held bryter dei jor;

                      og normanns mål de klinger i høgsalarne!

                      Hurra! hurra!

                      Du sigle vel må, me børen blæs,

                      ja me børen blæs!

                      Til arbeids då gange,

                      kvar syster og bror!

                      "Dei små og dei mange!"

                      de vere vårt ord,

                      og: "Normenn rå i Norig frå fjell til nes!

                      Hurra! Hurra!"

                      ---

                      *) og det slet inkje berre kring Noregs soga, men gjerne allermest kring bibelsoga, fortald på moers mål.

                       

                      Frå Ingvar Bøhn: Norske songar og visor. Utgjevne med ei livsskildring av bokskrivaren ved Anton Aure. Risør: Forlagt av Erik Gunleiksom 1921. Elektronisk utgåve 2003 ved Jon Grepstad

                        Paa skog og engjar snøen fell

                        (Dikt, 1902)

                        Av Ingvar Bøhn

                         

                        Paa skog og engjar snøen fell,

                        og kaldt det er der ute.

                        Men vesle fuglen synger lel

                        og siter paa vaar rute.

                        Han syng so fint: "Gjev tid, gjev tid!"

                        og rister med smaa vengjom;

                        "gjev tid, so vert det grønt i lid,

                        og blomen sprett paa engjom."

                        Gjev tid, og snart so vænt eit liv

                        i landet fram skal bløma!

                        gjev tid, til Herren solskin gjev,

                        so skal full' vetren røma.

                         

                        Frå Lesebok for folkeskulen ved Andreas Austlid. Fyrste bandet. Alb Cammermeyers Forlag, Kristiania 1902. Elektronisk utgåve 2003 ved Jon Grepstad

                          Unge Sveinen

                          (Dikt, 1883)

                          (Av Ingvar Bøhn)

                           

                          "No hev eg fare baad' Land og Strand,

                          rie og sumti gjengje;

                          men fagrare Viv og vænare Møy,

                          de hev eg inkje set paa lengje."

                           

                          (Gjenta svarar:)

                          "I djupan Dal og i grønan Li,

                          der feller so fager ei Fer.

                          Stormen han ryt, og Skuggen fell;

                          men um du no lyster der?"

                           

                          (Guten:)

                          "Og sæl er den, som deg maa faa, -

                          der skiner baad' Land og Strand.

                          De veslaste Krype han elska maa,

                          som fylgdest me deg i Hand."

                           

                          Der blømde alle Soleiar ikring,

                          dei trodde i Kyrkja inn.

                          Dei sto i Draumen, som paa de saag;

                          de lyste av Blomekinn.

                           

                          Og dei gjekk ut og dei gjekk inn;

                          de Vive vart lagt paa Baar.

                          Sveinen sat stirde i svartan Mold;

                          der kom 'kje i Auga Taar.

                           

                          Sveinen stirde me bleike Kinn,

                          han saag inkje Dag held Nott.

                          "Armast er du paa denne Jor,

                          som heve i Draumom aatt."

                           

                          * * *

                           

                          Han rike Jon og so hans Viv,

                          vreie Ori dei skifte.

                          (Ho:) "Den yngste av vaare Døtter tolv,

                          kvi fekk ho so laak ei Gifte?"

                           

                          (Mannen svarar:)

                          "E've so heve du burtgift,

                          dei ynskte seg under Jor.

                          Du førde baad' Gull og Sylv i Skrin,

                          der voks' aldri Sæla stor."

                           

                          * * *

                           

                          Sveinen - daa saag han imote Sol:

                          "Statt upp, um enn du er arm!

                          Armare den, som i Gulle v'ar,

                          men aldri fekk elska seg varm.

                           

                          Statt upp, um saart uti Bringunne skjelv!

                          - De græter i Nor og Sø;

                          de græter so vondt i den lange Nott,

                          enn dei tottest i Fagnaen trø!"

                           

                          Han møtte Syndi, han møtte Suti,

                          og Stakaren vesall og arm.

                          De ringaste Krype paa denne Jor,

                          han lagde de ve sin Barm.

                           

                          "De spelar ei Hind, de leikar i Løynd

                          i Mannahugen med Glea.

                          Og heve du høyrt, den Harpa let,

                          so lære du dei aa kvea!

                           

                          Høg er Himlen! Ein Morgo væn

                          av svartaste Notti renn.

                          Trur du vel han, som gjorde deg rik,

                          at han eig ikkje Gaavor enn?"

                           

                          Frå Fedraheimen. 17de November 1883. Elektronisk utgåve 2003 ved Jon Grepstad

                            Visdomen

                            (Dikt, 1883)

                            Av Ingvar Bøhn

                             

                            Og er de sannt, som dei segjer, mange:

                            all Visdom skal du av Bøker fange,

                            og Bonden, stakkar, hev ingi Tru,

                            etter dei lærde lyt han seg snu *)?

                             

                            De var vel eingong i Tier gamle,

                            daa mun dei gruna og Kunskap samle;

                            og der gjekk Gjetor um Visdom stor -

                            de gløymest aldri paa denne Jor.

                             

                            Der enn vel grodde so laak ei Lukka;

                            i Tvang og Trældom laut Folke sukka.

                            - Men Himmelvisdom i Stova arm

                            slo ut sin Blome, - daa læktest Barm.

                             

                            Der sto den underleg Stri paa Jori:

                            for Sver daa sungo dei sæle Ori.

                            Dei vise hædde, dei sterke slo,

                            dei vilde sløkkja den Eld me Blo.

                             

                            De store Under: alt meir han gløer,

                            te fleir som tapar, te fleir som bløer;

                            de store Under: den veike vinn,

                            og bøygjast maatte de stolte Sinn.

                             

                            De store Under - so er han runnen,

                            den høge Visdom, av laage Grunnen;

                            og arm og rike fekk same Rang

                            og lagdest Brør i Gud Faers Fang.

                             

                            So hev de vore, so skal de vera,

                            Guds Vegjer underleg til min bera:

                            de store Ljose gav han dei smaa',

                            de vetle let han dei vise faa.

                             

                            *) Som "Erasmus Montanus" segjer: "Slige Folk har ingen Tro; de maa tro, hvad jeg og andre (lærde) Folk siger."

                             

                            Frå Fedraheimen. 17de Marts 1883. Elektronisk utgåve 2003 ved Jon Grepstad

                              Ingvar Bøhn

                              Peter Ingvar Bøhn, folkehøgskulemann, prest og diktar. Han gav ut den første songboka på landsmål.

                              Ingvar Bøhn
                              Ingvar Bøhn

                              Bøhn var fødd 27. juni 1838 i Ullensaker og døydde 26. september 1924 i Gausdal. Han tok examen artium på Hartvig Nissens skole i 1856, men var mykje sjuk og fekk teologisk embetseksamen først i 1867.

                              I studietida vart han kjend med Christopher Bruun, og fram til 1896 var han folkehøgskulelærar, først ved folkehøgskulen til Bruun på Romundgard i Sel vinteren 1868–69, dei tre neste åra på eigen folkehøgskule på Gisvoll i Ullensaker, og 1872–74 ved Vonheim i Gausdal saman med Bruun og Kristofer Janson. 1874–77 var han hos Johannes Helleland på Ullensvang folkehøgskule i Hardanger, og frå 1977 til 1896 var han tilbake på Vonheim i Gausdal, dei tre siste åra som skulestyrar. Bøhn var deretter sokneprest i Vestnes fram til 1908 og flytta så til Lillehammer og i 1915 til Gausdal.

                              I 1869 gav Bøhn ut på eige forlag Norska Visor aat Folkehøgskular, den første songboka på landsmål. Av dei 50 songane var åtte av Aasen, fire av Vinje, fire av Janson og sju av Bøhn, anten eigne eller omsette. Resten var folkeviser eller einskildsongar av andre diktarar. Ei omarbeidd utgåve kom i 1871 med tittelen Norske Visor aat Skulom. 1882–83 gav han ut Norske songar I og II med mellom anna «I djupe dalar og grøne lider», den av Bøhns songar som er best kjend i dag. I dag er han òg kjend for melodien til folkevisa «Bendik og Årolilja». 1921 kom Norske songar og visor med ein biografi skriven av Anton Aure.

                              Bøhn skreiv også Grunddrag av sproglæren til ledetraad ved den første undervisning (1881) og Ulærde tanker over verdenshistorien (1890). I 1887 kom Om underfulde helbredelser, i 1911 Jesu Kristi kristendom, og 1923 Om kristendomstvilene.

                              Frå Jon Grepstad: "Ingvar Bøhn", Allkunne.no, sist oppdatert 6.1.2012 [lesedato 16.2.2018] Utdraget er publisert med løyve frå det digitale leksikonet Allkunne, og i tråd med deira avtale med forfattaren. Les heile artikkelen her.


                              Anton Aure: Ingvar Bøhn. Biografi. (1921)